| تبليغات | X |
|
شعر من حرف من است حرف من خستگی سینه پردرد من است شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر،چشم بهاری دارد |
پشت دیوار دلم مهمانی است....
حلقه بر دل می نشانم تا بگویم...
کیست؟؟کیست؟؟!!!!....
یک جهان محنت به صد اندوه پاسخ می دهد...
این منم ایدوست...!!!
قصه ی تلخ ِ غم آگینی که از یادش هراسانی...
غم ِ هم نغمه ای،کامشب، 
صدایش با صدایت،
به سازش در نمی آید...
من در اندیشه ی انوار ِ طلایی بودم...
موج ِ غارتگر ِ هست... 
خیل ِ تاریکی را بر رخ ِ پنجره ی بسته ی من کوبانید...
و شکست افکارم....
و من اندر پی ِ اصحاب ِ صفاجو بودم...
.
قامت ِ ظلمت شب...
مجنون وار...
گرد ِ خاکستری ِ سردی را بر در ِ پنجره ی بسته ی من کوبانید..
و صدایی برخاست...
چه مهیب!!!!...
و خبر بود؟؟؟!!!....
... که...
شیشه ی پنجره ی بسته ی من، خرد می گردد...
ولی ..اما...چه نجیب!!
سایه ی ظلمت ِ شب،
با هیبت،
مجنون وار،
ایستاده و به من می خندد....
