| تبليغات | X |
|
شعر من حرف من است حرف من خستگی سینه پردرد من است شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر،چشم بهاری دارد |
باید از فردا گفت
باید از روزی گفت که پرستو می گوید..
از روز امید...
باید آهسته گریست
باید از عطر نفس های بهار،گل لبخندی را به بر باغ نشاند
باید آرام گذشت از بلندای افق
باید از خش خش برگ پاییز،دوستت دارم را به دل یار رساند
باید از چشمه آزادی و عشق،جوی خوشبختی را از همه سوی کشید
که همه منتظرند...
و کسی خواند؟؟!!....
مرا خواند؟؟!!....
چنین خواند؟؟!!...
و ای انسان
در این بیکرانه هستی
به جستجوی کدامین واژه سرگردانی؟!..
کدامین عنصر تو را مجذوب این کره خاکی نموده،که این چنین دل در تعلق آن داده ای؟!..
کدامین صیاد تو را در دام حقارت اسیر نموده که بانگ الرحیل را نمی شنوی؟!..
کدامین نگاه تو را مسحور خویش نموده که دیگر انعکاس نور در حلقه چشمانت محو گردیده؟!.
کدامین فکر به ذهن تو مهر خاموشی زده که عشق را از یاد برده ای؟!..
کدامین باد شمع وجودت را خاموش نموده که این چنین دل به تاریکی سپرده ای؟!...
کدامین صورتک بر چهره ات نقاب گردیده،که این چنین رنگ رخسارت به زردی گراییده؟!...
رنج کدامین محنت ترا آزرده ساخته که این چنین فضای سینه ات را مه آلود گردانده؟!..
و هزاران کدامین و این چنین...
...اما...
در این میان بیندیش که
کدامین موج ترا به ساحل آرامش ابدی خواهد رساند
و
کدامین نام ترا میخواند..
و امشب ضمیر تنهایم آوای خاموشی اختیار نموده و شبنم مژگانم گلهای وجودم را به ترنم کشانده
باد دلتنگی هایم را ترانه ای میخواند تا اوج
...تا بلندای افق....
آنجا که یگانه معشوق هستی
با نگاهی منتظر
به انتظار دلتنگی هایم نجوا میکند نامم را
و من اکنون دلتنگم
اشک از دیده برون ریزد و دل غمگین است بارالها مددی کن که چه غم سنگین است
باز امشب
هنگام ورق زدن کتاب قصه ام
به داستان تنهایی رسیدم
و
باز تکرار کردم:
عجب قصه ای غصه تنهایی
:
هر چه جلوتر می رفتم و می خواندم
فریاد سطرهای قصه ام رساتر شنیده میشد:
"من تنهاترین تنهایم"
جلوتر رفتم
کسی به نجوا سخنی میگفت
گوش سپردم
ناله ای بود از دل
"مسافری تنها در راه است"
آنکس که چون تو تنهاترین تنهاست و در تنهاییش منتظر
مشتاق تر شدم
این بار دل سپردم
آنگاه شنیدم
که کسی میگفت:
تو نیز به انتظار من رحم کن و منتظر بمان که روزی خواهم آمد
و
با آمدنم قصه تنهایی تو را پایان خواهم داد
ای کاش زبان قدرت داشت تا فریاد کند داستان فراق را؛
ای کاش نگاه فرصت داشت تا نشان دهد اندوه فراق را؛
ای کاش دل رخصت داشت تا شرح دهد درد فراق را؛
ای کاش قلب جراًت داشت تا پایان دهد رنج فراق را وفریاد کند در هر طپش اشتیاق وصال را؛
ای کاش عقل باور داشت قدرت عشق را وعشق پروا می نمود از رسوایی؛
وچه آسان بود؛ تحمل درد ای کاش های دست نیافتی..
...اگر...
...اگر...
تنها ذره ای از عشق پنهان من در وجود تو بود؛
...آنگاه...
نمیدانی..چه لذتی داشت...
"به تو اندیشیدن"
در این دشت پهناور،بر بستر چمن،رو در روی آسمان، همسفر با نسیم
...به تو می اندیشم...
به تو ای عشق.. به تو، می اندیشم...
واژه ای از ذهنم میگذرد
رنگ عشق
راستی عشق چه رنگی است؟!...
رنگ سبز چمن است؛
لاجوردی آسمان یا به بی رنگی باد؟!
؟؟؟؟؟
نمیدانم!!..
اما خوب میدانم
که عاشق به رنگ غم آلوده آسمان است؛
چرا که عشق به وسعت آسمان است
و آن هنگام که لکه های ابر،آسمان لایتناهی را تسخیر میکنند
عشق رنگ می بازد
وعاشق
در پس پرده های ابر،انعکاس آنرا می یابد.
!!!!!
در چهره اش غمی غوغا میکند؛
فریاد سینه اش بغضی میشود در گلو؛
و تمام تنهاییش معنا میشود در اشک.
سلام به همه وانایی که به اینجا سر میزنن...
من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست..
کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام،گل بگو،گل بشنو..
هر کسی میخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد؛
شرط وارد گشتن،شستشوی دلهاست!
شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست!
بر درش برگ گلی میکوبم و به یادش با قلم سبز بهار،می نویسم..
"ای دوست!خانه دوستی ما اینجاست"
تا که سهراب نپرسد دیگر!..
"خانه دوست کجاست!!!!!..."
بوی باران،بوی سبزه،بوی خاک،شاخه های شسته،باران خورده،پاک
آسمان آبی و ابر سپید،برگ های سبز بید،عطر نرگس،رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد،خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار...خوش به حال روزگار....
خوش به حال چشمه ها و دشت ها،خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز،خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز شراب،خوش به حال آفتاب
نرم نرمک میرسد اینک بهار....خوش به حال روزگار.....
" فریدون مشیری"
