| تبليغات | X |
|
شعر من حرف من است حرف من خستگی سینه پردرد من است شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر،چشم بهاری دارد |
آن هنگام که شیشه ی رویاها می شکند،
آرزوها ،چون حبابی بر بستر آب می نشینند...
تا با موج نگاهی ،
در فضای اندوه،
فرصت جولان یابند
و با وزش آهی،
بر شکستن و محو شدن سبقت جویند
تا هنگامه ی فریادی،
بیداد وجودی را به شِکوه گشاید..که:
وااااای...رویاهایم شکست...
من ماندم و و چشم گریان و تکه خاطرات رویایی..
بر مرکب پرگار وجود می نشینم ..
و در مدار هستی به جستجوی معمار رویاها می روم،
تا از او بخواهم،رویاهای شکسته ام را به تعمیر نشاند...
رویاهای شکسته ام را به او می سپارم ،چرا که او دوست من است...
قراره انتظار ندارم...
در اطراف او پرسه زنان می کوشم تا با راه و روش خود، او را یاری دهم...
سرانجام خسته می شوم،
آنها را پس می گیرم و با چشم گریان، می گویم:
چگونه می توانی تا این حد، آهسته پیش بروی؟؟!!...
ولی در پاسخ، می شنوم :
که، بنده ی من، چه کار می توانم بکنم؟!!..
تو، هرگز، اجازه نمی دهی، که کارها در مسیر خیر و صلاح تو پیش بروند...
افسوس سینه ام...
فریاد می زند...
آه، که چه زود، شیشه ی صبرم، لبریز شد....
گذشته ها، گذشته است....
و من در نهان خانه ی ذهن..
به آنسوی ترها..
به تصویر خاطره ها می نگرم..
که در میان نقش ها،تو را می جویم..
تو که اکنون،پس از سالها،
بهانه ی دلتنگیه دلتنگی هایم گشته ای...
سالهایی دورتر...
که صفحه ی خاطراتش...
دیروزه امروزم را به ارمغان آورده است..
آه....
آه و صد آه...
که چه سخت است تحمل...
در هماهنگی نقش بستن یادت در لحظه دیروز و اکنونم...
دیروز و خاطره ی هیاهوی نگاهت...
امروز و ماتم سکوت چهره ات...
دیروز و خاطره ی بی صدای تبسمه مهربانیت....
امروز و مهر سکوت لبانت...
دیروز و لذته خواب کوتاهه شیرینت...
امروز و حسرت بیداری شیرینت...
خوابی تلخ،که نمی دانم هنگامه ی بیداریت چه زمان خواهد رسید؟؟!!...
خوابی تلخ.....
که بر پیکره ی جانت میهمان ناخوانده شده است..
و اندوه سکوتت را بر جان ما نشانده است...
طاقت نماندستم دگر..
دیگر،دل،گوش جان را بر نوای صبوری بسته است؛
تا ترنم یادت،خیسیه چشمانم را به حضور طلبد...
و چه آهنگین،باران چشمانم،به ترنم یادت پاسخ میگوید...
هر قطره ی اشکم،
نوای سوره ی عشق است؛
در ادای نذر دل،بر سلامتیه تندیس وجودت
و هر آه ضمیرم،
امیدی است بر قبولی نذرم در دارالشفای عشق...
تا شاید بدین سبب..
حاجتم روا گردد....
و یاد امروزت به رنگ خاطره ی دیروزت درآید..
و تو ای دوست ترین
که گذرگاه نگاهت...میهمانه اندوه دلم شد
خواهش دست هایم را به اجابت نشین
و بر سلامتی دوستی از جنس نور
..دعا کن..
