| تبليغات | X |
|
شعر من حرف من است حرف من خستگی سینه پردرد من است شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر،چشم بهاری دارد |
زبان عشق را ،اکسیر نامیده اند...
با همین جمله،موج می افتد در دلهای عاشق؛
به کرانه ی چشم ها می رسد و در جاری اشک معنا میشود...
قرن هاست که این گونه است...
فاصله؛
از قرن من تا قرن او..
فاصله ای از جنس زمان؛
من از او خیلی دورم...کسی از نسل غریب...
سهم من؟؟!!!....گفتند:"قال رسول الله..."؛
موریانه شدم،افتادم به جان کاغذها؛در به در..در پی او...
سعی کردم...نفهمیدم....وقتی خیلی دور باشی همین میشود دیگر...
سهم تو؟؟!!...تو که هم قرن او زیسته ای!!!...
تو!!..حقیر ترین آدم در جامعه ی جاهلی!!.. .
کعبه در میان ، و تو..دور بت ها می گردی!!!...
از میان دایره ی آدم ها...سه نفر...فقط سه نفر!!!....
کلمه،دهان به دهان می چرخد.."محمد است و فقط دو نفر پشت سرش؛زنی و کودکی.."
کلمه،آهسته گفته می شود:"دیوانه"؛
زمزمه می شود...
می پیچد و تکرار می شود.....دیوانه!!!..
و مرد؛مردی که دیوانه می خوانندش،تنهاست؛ خیلی تنها...
و ابولهب بود که در سایه ی دیوار می خندید....
پیرمردی،نگاهش کرد؛ دل سوزاند:
"پسرم!خویشاندان و نزدیکانت که تو را بهتر می شناسند؛وقتی آنها دعوتت را نمی پذیرند...."
ولی او،صبور است...
"دوستی عجیب غریب؛که توی دوستی حساب کتاب نمی کند.."
او حریص است،
حریص که گمشده ها را برگرداند..
"حریص علیکم بالمومنین روف رحیم"
هیچ پیغمبری به اندازه ی او سختی نکشید!!....
"راستی؛ چقدر رنج کشیده ای؟؟!!...
اندازه ی نادانی و غل و زنجیرهایی که همه ی ما به خودمان بسته ایم!!...
تو و من...
درد؛ مشترک است...فاصله...
فاصله ی من از جنس زمان...فاصله ی تو از جنس حماقت...
و او...
درد را می شناسد...دست هایش را بلند می کند...
اولین شکایت او دعاست...
"قوم مرا هدایت کن، این ها نمی دانند....نکند عذابشان کنی،این ها نمی دانند..."
"اللهم اهد قومی فانٌهم لا یعلمون"
دعا می کند و می رود...
قصه را می سپارت...قرن ها میگذرد...زمان تکرار می شود...
این بار فرزندش، حسن(ع)،رسالت جد بر دوش دارد..
و تو!!حقیرترین آدم در جامعه جاهلی..
تکراره تاریخ می شوی...
بازمردی تنها می شود...
همسری به جفا بر می خیزد....
و دوباره من!!!کسی از نسل غریب....
سعی کردم...نفهمیدم...وقتی خیلی دور باشی،همین می شود دیگر....
یکی باید می بود،یکی در این میان..دست سومی...که دست مرا برساند...
گفت:"کدام دست؟؟!!!"
گفتم:"فرقی نمی کند"....
خندید....
گفت:"پس چرا وقتی به اسم او میرسی،روی چشمت مه می گیرد؟؟!!
فرقی نمی کند که؟؟!!"
لال شدم...مچ گرفته بود....
گفت:"تو،نور واحد سرت نمی شود؛آن درس کلاس بالایی هاست....
درس تو رسیده به نان و نمک!!!"
"نان و نمک خورده ای،نمک گیر شده ای؛ به او دل بسته ای...بین او و همه فرق می گذاری..."
راست می گفت....ولی این بار هم ...باز فاصله بود...
فاصله،نه از جنس زمان؛که از جنس مکان...
این بار؛من، قصه ی تکرار توام!!!حقیر ترین آدم در جامعه جاهلی..
و او، کسی از نسل غریب؛غربت سالها دورتر که سخن ها گفت با تو..!!!
من،قصه ی تکرار توام...
آخر ؛ در آمدن از خاک و جوانه زدن،رنج دارد..!!!
من، هوس آفتاب و عطش نسیم را در خود کشته ام..!!
میگوید:"بخوان"...
و من؛پیش از آنکه واژه را تمام کند، می گریزم...
در پی ام می آید،که مبعوثم کند...
اما؛ همه ی غارهای تنهایی از حضورم خالی اند..
عنکبوت هیاهو، بر سر در همه ی تنهایی من، تار تنیده است...
و من؛ سالهاست" به نام آنکه مرا آفرید".....هیچ نخوانده ام!!!!......
من در ته چاهم....
فانوس را کمی بالاتر بگیر....
تمام می شود،با همین جمله؛
حسرتی سخت ، ولی در دل می ماند...
حس گنگی که نمی شود با کسی سخن گفت
اینجا؛حتی اشک هم فایده چندانی ندارد،گرچه ؛ بی اختیار جاری می شود....
در چرخش زمان ،به زندگی،زندانی زندان حقایق ...
و به زندان بانی انسان ، می نگرم...
و چه نازیبا قحطی عاطفه را می بینم...
پشت چهره ی رفاقت..
پر شده خنجر کینه...
پشت شیشه ی صداقت...
محو شده نام عدالت...
عده ای ، رو ابر ثروت.........عده ای ، تو دشت فقرن...
یه پسر، داره می خنده....
یه پسر داره میلرزه...آخه اون جایی نداره...زیر بارونا نشسته...
یه مادر، داره می خنده....
یه مادر داره می میره...آخه هیچ پولی نداره ....واسه بچه ش نون بگیره...
یه دختر ، داره می خنده...
یه دختر داره می ترسه...همه هست و نیستشو اون..توی دستش کرده پنهون...
هر کدوم..واسه یه چیزی...
واسه داشتن یه خونه....
واسه داشتن یه لقمه....
واسه داشتن یه هاله...
دل به قلب سنگی ، بستن...
اخه هیچ ، نمی دونستن...
که دیگه ، محبتی نیست...
دست بی رحم زمونه ...جز نگاه پاره پاره.....
چیزی بر جا نمی ذاره؟؟!!!.....
اما در گردش دور...
من به نقش بندی گل بوته ی احساس ، بر پیکره جان ...
من، به اشک شقایق، بر گونه ی دشت می نگرم...
و چه زیبا،لحظه ی غفلت آن زندان بان..
... بعد از آن هم...پرواز...
و در این وادی عشق...
که سپیده ، برون خواهد جست از تاریکی شب .....
من ؛ تو را میبینم..
و در آن سیل نگاهت؛ خواهم یافت ، موج محبت را.....
که سخن می گوید:
دل من ، دریایی است.......
من به او میگویم....
کای دل دریایی...
یادمان باشد....
که دلی ، غمگین است.....
14 اسفند....روز نیکوکاری را فراموش نکنیم....
.
