| تبليغات | X |
|
شعر من حرف من است حرف من خستگی سینه پردرد من است شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر،چشم بهاری دارد |
خدایا....
.
خیلی دلم گرفته...
حتی....
دوست ترین...دوستم هم...
برام غریبه است....
نمیدونم...
شایدم اینا فقط بهانه است...
پشت دیوار دلم مهمانی است....
حلقه بر دل می نشانم تا بگویم...
کیست؟؟کیست؟؟!!!!....
یک جهان محنت به صد اندوه پاسخ می دهد...
این منم ایدوست...!!!
قصه ی تلخ ِ غم آگینی که از یادش هراسانی...
غم ِ هم نغمه ای،کامشب، 
صدایش با صدایت،
به سازش در نمی آید...
من در اندیشه ی انوار ِ طلایی بودم...
موج ِ غارتگر ِ هست... 
خیل ِ تاریکی را بر رخ ِ پنجره ی بسته ی من کوبانید...
و شکست افکارم....
و من اندر پی ِ اصحاب ِ صفاجو بودم...
.
قامت ِ ظلمت شب...
مجنون وار...
گرد ِ خاکستری ِ سردی را بر در ِ پنجره ی بسته ی من کوبانید..
و صدایی برخاست...
چه مهیب!!!!...
و خبر بود؟؟؟!!!....
... که...
شیشه ی پنجره ی بسته ی من، خرد می گردد...
ولی ..اما...چه نجیب!!
سایه ی ظلمت ِ شب،
با هیبت،
مجنون وار،
ایستاده و به من می خندد....
و باز ثانیه شمار در حرکت است....
ساعت صفر عاشقی است و من منتظرم تا سپیده سر زند...
آخر اولین بار ، فروغ چشمانت ، به سپیده اذنه روشنی داد
تا آخرین نقطه، بر مدار هستی ،به نام حجه ابن الحسن ، نقش بندد..
روزی دیگر...
انتظاری نو...
و نجوای دلتنگی ها....
میخاهم حرفهای دلم را با تو فریاد کنم...
رخصت..مولای من؟؟!!!
این بار پرگار وجودم را بر مرکزیت قلبت به گردش نشاندم
تا در حس حضورت،بر دایره ی مقصد جای گیرم؛
می خواهم....
معادلات هجران را در مصلای دلبستگی ها،حل نمایم؛
تا تیمار چشمانت،تمنای وجودم را به تسلا نشاند؛
حالا خودم را به خاطر می آورم،با اسم کوچکم....
بدون آنکه فکر کنم با خودم غریبه ام؛
می خواهم....
خودم را به وادی امتحان سپارم....
از خودم بپرسم....
به خودم جواب دهم .....
آخر؛این بار؛روشن و شفاف در برابر خودم،ایستاده ام...
نمی ترسم!!!!!!!!!!....
می خواهم...
گام هایم را بر نردبانی محکم استوار سازم تا چند پله از همیشه بالاتر روم...
گام اول؟؟!!!...
دغدغه ای که میان من و دلم،فاصله می اندازد،از میان بر میدارم؛
نگاهم را به دوردست...
سکوتم را به شکست....
قدم هایم را به اوج...
چهاردیواریم را به پنجره...
و تشنگی ام را به دریا می سپارم...
گام دوم؟!!...
عادت به دیدن و نخواستن...
عادت به عادت نکردن...
عادت به انسان بودن...
عادت به سخت بودن در برابر وسوسه های دور و نزدیک،
وقتی که،حس میکنی..ممکن است با تلنگری بشکنی!!!...
سختی و نازکی؟؟؟...
شکستن و متفاوت بودن...
ایستادن و به خاک افتادن...
تمرین متفاوت بودن...
خواستم،عاشق بمانم؛ولی،گرد و غبار،روی نگاهم را گرفته بود...
گام سوم؟!!...
برمی گردم و به خودم نگاه می کنم....
وسط شلوغی ها،خودم را فریاد می زنم،تا صدایم به گوشم برسد!!!....
این بار؛متفاوت،عاشق می شوم....
عاشق می شوم،قبل از آنکه،دلیلی برای عشق داشته باشم...
تا بدانم،عشق،بدست آوردنی نیست...گاهی عشق،از دست دادن است......
آری..............
عشق از دست دادن است،
تا بهانه ای گردد،
که این من ِ اسیر ِ خویشتن، نجوای آزادگی بر دل خوانم...
چشمانم را به خیسی ِ باران عشق،میهمان نمایم...
و از آن،نیایشگاه ِ عشاق، سرود ِ انتظار ، سر دهم....
