اشک من گل کرده..ای طاووس خوش رفتار غم..

چتر صد رنگت مبارک..هر چه خواهی ناز کن...

و گه گاهی..دو خط شعری..که گویای همه چیز است و خود ناچیز..

  آن هنگام که غم..در نهان خانه ی چشمانت می نشیند ..

          تنها تلنگری....بهانه باریدن می شود...

          آنچنان که آسمان نیز به چشمان خیست حسادت میکند...

اشک از دیده برون ریزد و دل غمگین است

بار الها مددی ساز که غم سنگین است...